پرچنان

معمولاً صبح ها نیم ساعت تا چهل و پنج دقیقه زودتر میروم اداره. هم از خُنکای صبح استفاده میکنم، هم از خلوتی شهر و هم چشمان تازه گشوده آفتاب را میبینم و در اداره هم چهارتا حرکت ورزشی میکنم تا آغاز ساعت اداری. نرسیده به اداره، هنوز سوار چمبر بودم که یک مورد اورژانسی خورد. به محل اعزام شدیم. مورد؛ ، زنی معتاد که در حال بدنیا آوردن بچه اش بود و با اورژانس ۱۱۵ جهت رفتن به بیمارستان، همکاری نمی‌کرد. خانه بوی عفن میداد. چند تا بچه قد و نیم قد در آن عفن کنده بی نور بی برق می لولیدند.‌ همسایه ها میگفتند خانه محل هر فسادی که در ذهن بگنجد هست. و زن با ما همکاری نمیکرد. تا لب برانکارد می آمد و سوار نمیشد. با خودم به کودکی که هیچ کس دوست اش نداشت و از آمدنش خوشحال نمیشد، فکر میکردم. نه هیچ کس نه، جز یک کس، کودک سه و نیم ساله این زن که زبان تا به اکنون باز نکرده بود و فقط با تکان دادن سر و چهره زیبا و خندانش نشان میداد از امدن تازه وارد خوشحال است. آیا ، مهربانی ام، فریادهایم در جهت ترغیب رفتن این زن به بیمارستان و بدنیا اوردن این کودک ، این کودکی که نه پدرش معلوم است نه سلامتش نه جنسیت اش، واقع گرایانه و اخلاقیست؟!
گاهی که بوی عفن، و فریاد های و فحش های زن با هم مخلوط میشد و ذهنم به این کودک فکر میکرد و این فکر در ذهنم زایش می‌گرفت، که اگر زنده نماند، شاید بهتر، از خانه، خودم را به کوچه پرتاب میکردم.و به تنها درخت کوچه و از او مدد میخواستم. خدایا به تو پناه میبرم از شر، از بدی، از پندار شر،

ساعاتی بعد ، زن، در تنهایی و در انزوای خویش فرزندش را بدنیا اورد.
تا چند ساعت سر درد ناشی از پندار شر، جسمم را رها نکرد.

@parrchenan

گاهی که عصر ها، جهت بازدید از منزل اقدام میکنیم، هرم گرما از در و دیوار و آسفالت شهر بر تو هجوم می آورد
و تو میخواهی به سایه پناه ببری.
این درخت توت کهن و سایه اش، در یکی از این بازدید ها آرام بخش وجودم بود، تنها درختِ کوچه ای باریک. کوچه ای که دو طرف آن ساخت و ساز شده بو درخت توانسته بود خود را از خطر مصالح و کامیون و ... نجات دهد. به نظرم نظر کرده است. این حجم از ساخت و ساز باشد ، تهران باشد، بی آبی باشد. بدون خاک و باغچه و این چنین برافراشته.
ما شا ا..
گویی دوستی قدیمی بود برایم. با تنه اش یک بزن قدش کردم و برگی از او را برداشتم.
این درخت👇👇👇

( عکس ها در کانال تلگرام میباشد)
@parrchenan