معدنچی
بازدید اولیه شده بود و همکارانم پیشنهاد داده بودند یک یکبار دیگر بازدید از منزل انجام شود. کجا؟ دقیقا ته شرقی تهران. تهران از دو جهت به نظرم ته ندارد. غرب و جنوب و از دو جهت ته دارد. شمال و شرق. و این منزل دقیقا در ته شرقی تهران بود. جایی که بین شهر و روستا بودن، میمانی بگویی کدام است.
پسرک امسال را رد شده بود و دیگر برای ثبت نام پایه هفتم اقدامی نکرده است و صحبتهای اولیه هم نتیجه نداده بود . وارد خانه تقریبا لخت، شدیم. یک فرش کهنه و دو پشتی کوتاه، یک تلوزیون برفکی و میزاش، یک کوزه که گل مصنوعی در آن بود و یک بوفه خالی با عروسکی ترسناک بر روی آن و یک پوستر ون یکاد که سه زخم چشم از آن آویزان بود. با پسرک وارد مذاکره شدیم، مذاکره ای سخت و زمان بر. یاد دوران مربی بودن در شبانه روزی افتاده بودم وقتی که در این جور زمان ها نیاز داشتم، پسری را قانع کنم راهی که بهتر است را انتخاب کند. باید در لحظه سناریو بچینی، همچون بازیکن فوتبال حواست به همه جا باشد، به توپ، دروازه خودی یار مهاجم، _ همچون روانپزشکی حواست به زبان بدن باشد، _ جایی چون بازیگران تاتر باشی، نقش بازی کنی و چون شطرنج بازان برای خود پوزیسیونی داشته باشی و حرکت مهره های طرف مقابل را پیش بینی کرده و برای آن نقشه راه داشته باشی و در نهایت چون بازرگانان، بازاریان، کاسبان، بهترین پیشنهاد را بدهی و معامله کنی. شاید از دور که به ماجرا نگاه شود، چیز خاصی مشاهده نکنی، اما کاری بینهایت سخت و فسفر سوز است.
وارد مذاکره ای این چنین شدیم، با پسری نا امید و غمین که پدری معتاد داشت و فقر همه وجودشان را گرفته بود.
اما
ما بازوان قویی داشتیم. فردی از آفتاب کاران ، اعلام آمادگی کرده بود از جهت کمک به این پسر. پس ما قاطع و محکم حرف میزدیم. در نهایت پسرک قبول کرد درسش را به کمک آفتابکاران ما ادامه دهد و امروز برای ثبت نام به همراه مادر دلسوز و صبورش به مدرسه برود. با پدراش هم صحبت کردیم، جهت کمپ. قول داد فردا به ما رجوع کند. اما به قول یک معتاد، زیاد اعتباری نیست.
از تک تک آفتابکاران بینهایت تشکر میکنم و نمیدانم چگونه به آنها این تشکر قلبی ام را نشان دهم. اینکه بازوان لاغر ما را، زوری از جنس رستم به آن بخشیدند.
روز بود که به خانه رفتیم و شب است که در حال سوار شدن به ماشین گشت سیاریم. خسته هستم همچون یک معدنچی . و خوشحال همچون یک معدنچی. معدنچی که به سیاهی جهل زد و طلای آگاهی را از آن استخراج خواهد کرد.
پسرک امسال را رد شده بود و دیگر برای ثبت نام پایه هفتم اقدامی نکرده است و صحبتهای اولیه هم نتیجه نداده بود . وارد خانه تقریبا لخت، شدیم. یک فرش کهنه و دو پشتی کوتاه، یک تلوزیون برفکی و میزاش، یک کوزه که گل مصنوعی در آن بود و یک بوفه خالی با عروسکی ترسناک بر روی آن و یک پوستر ون یکاد که سه زخم چشم از آن آویزان بود. با پسرک وارد مذاکره شدیم، مذاکره ای سخت و زمان بر. یاد دوران مربی بودن در شبانه روزی افتاده بودم وقتی که در این جور زمان ها نیاز داشتم، پسری را قانع کنم راهی که بهتر است را انتخاب کند. باید در لحظه سناریو بچینی، همچون بازیکن فوتبال حواست به همه جا باشد، به توپ، دروازه خودی یار مهاجم، _ همچون روانپزشکی حواست به زبان بدن باشد، _ جایی چون بازیگران تاتر باشی، نقش بازی کنی و چون شطرنج بازان برای خود پوزیسیونی داشته باشی و حرکت مهره های طرف مقابل را پیش بینی کرده و برای آن نقشه راه داشته باشی و در نهایت چون بازرگانان، بازاریان، کاسبان، بهترین پیشنهاد را بدهی و معامله کنی. شاید از دور که به ماجرا نگاه شود، چیز خاصی مشاهده نکنی، اما کاری بینهایت سخت و فسفر سوز است.
وارد مذاکره ای این چنین شدیم، با پسری نا امید و غمین که پدری معتاد داشت و فقر همه وجودشان را گرفته بود.
اما
ما بازوان قویی داشتیم. فردی از آفتاب کاران ، اعلام آمادگی کرده بود از جهت کمک به این پسر. پس ما قاطع و محکم حرف میزدیم. در نهایت پسرک قبول کرد درسش را به کمک آفتابکاران ما ادامه دهد و امروز برای ثبت نام به همراه مادر دلسوز و صبورش به مدرسه برود. با پدراش هم صحبت کردیم، جهت کمپ. قول داد فردا به ما رجوع کند. اما به قول یک معتاد، زیاد اعتباری نیست.
از تک تک آفتابکاران بینهایت تشکر میکنم و نمیدانم چگونه به آنها این تشکر قلبی ام را نشان دهم. اینکه بازوان لاغر ما را، زوری از جنس رستم به آن بخشیدند.
روز بود که به خانه رفتیم و شب است که در حال سوار شدن به ماشین گشت سیاریم. خسته هستم همچون یک معدنچی . و خوشحال همچون یک معدنچی. معدنچی که به سیاهی جهل زد و طلای آگاهی را از آن استخراج خواهد کرد.
@parrchenan
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۱ مهر ۱۳۹۶ ساعت توسط سهیل
|