هوای پاک
صبح که از خواب بیدار شدم، باران شدیدی تهران را فرا گرفته بود. معمولاً زودتر از تایم اداری، تلاش میکنم برسم و کارت میزنم. دوست دارم زودتر از آفتاب به شهر سلام کنم. عبور و مرور شهر کمتر باشد و خودم و خیابان بیشتر از همه باشیم. و چون ابتدای صبح در تاریکی میرکابم، عینکی با فیلتر رنگی سبز- زرد میزنم که نور اطراف را بیشتر نشان میدهد و حجم نور را بیشتر میکند. آن روز بارش شدید بود و صبر کردم تا حجم بارش با طلوع آفتاب کمتر شود. پس نور بیشتری اول صبح بود و با این عینک فیلتر دار و باران و ابرها و گوشه چشم اشعه های آفتاب ،فضای دیدم را خیال انگیز کرده بود.
گویی در پسترهای قدیمی شهر تهران رکاب میزدم. در عکسهای قدیمی تهران بودم که رنگ ورو رفته شده اند و بوی نم و خاطره به خود گرفته اند.
از آن عکسها که با مادربزرگت ببینی و بگویی:
اِ اینو ببین چه جون بود، چه کودک بود، خدا رحمتش کنه .
لباسهای مناسب بارش زمستانه را پوشیده بودم و سوار چنبر زیر باران میرکابیدم، فضایی که در بالا ترسیم کردم و موسیقی و هوای پاک سرخوشم کرده بود که یهوو
دیدم چرخ عقب پنچر شد.
زیر باران پنچر کردن خیلی ظلم است. پنچر گیری بدتر.
خیلی.
یک جای نیمه مسقف که باران نزند و خشک باشد پیدا کردم و مشغول پنچر گیری شدم، با خودم همیشه ابزار پنچر گیری دارم. شانس آوردم هوا سرد نبود که حس لامسه دستهایم ازبین برود و نوک انگشتانم سِر شود.
تویوپ را در اورده بودم و داشتم لاستیک را چک میکردم که دیدم یک مفتول فلزی نازک درون گوشتی تایر نفوذ کرده و همین عامل پنچری بوده است.
تا آمدم موچین یا ناخن گیری که به منظور درآوردن چنین تراشه هایی با خود میاورم را بگردم پیدا کنم، ذهنم آنی فلش بک به اول صبح زد، مثل فیلم ها،
و ناخنگیر را بر روی میز نشانم داد.
چاره ای نبود، به ناخن هایم تکیه کردم. خوشحال بودم که ناخن ها را از ته نگرفته ام، به کمک سوزنی که همراه داشتم و ناخن، آن تراشه را از گوشتی تایر خارج کردم.
و وقتی سوار بر چنبر شدم، اشعه های آفتاب زیبا تر بودند.
حس خیلی خوبی داشتم که به تنهایی در آن شرایط، از پس کار بر آمده ام.
حس گرگ باران دیده
گرگ تنهای باران دیده ای که به تنهایی از پس کار برآمد
کلا وقتی میتوانی، چیزی تعمیر کنی، یک حس خوشایندی به سراغت می آید، حال اگر در شرایط سخت اینکار را کرده باشی، رضایتمندتری.
بیست دقیقه دیرتر به اداره رسیدم
اشعه های آفتاب در حال حلاجی ابرها شده بودند و آسمان بسی زیباتر بود.
گویی در پسترهای قدیمی شهر تهران رکاب میزدم. در عکسهای قدیمی تهران بودم که رنگ ورو رفته شده اند و بوی نم و خاطره به خود گرفته اند.
از آن عکسها که با مادربزرگت ببینی و بگویی:
اِ اینو ببین چه جون بود، چه کودک بود، خدا رحمتش کنه .
لباسهای مناسب بارش زمستانه را پوشیده بودم و سوار چنبر زیر باران میرکابیدم، فضایی که در بالا ترسیم کردم و موسیقی و هوای پاک سرخوشم کرده بود که یهوو
دیدم چرخ عقب پنچر شد.
زیر باران پنچر کردن خیلی ظلم است. پنچر گیری بدتر.
خیلی.
یک جای نیمه مسقف که باران نزند و خشک باشد پیدا کردم و مشغول پنچر گیری شدم، با خودم همیشه ابزار پنچر گیری دارم. شانس آوردم هوا سرد نبود که حس لامسه دستهایم ازبین برود و نوک انگشتانم سِر شود.
تویوپ را در اورده بودم و داشتم لاستیک را چک میکردم که دیدم یک مفتول فلزی نازک درون گوشتی تایر نفوذ کرده و همین عامل پنچری بوده است.
تا آمدم موچین یا ناخن گیری که به منظور درآوردن چنین تراشه هایی با خود میاورم را بگردم پیدا کنم، ذهنم آنی فلش بک به اول صبح زد، مثل فیلم ها،
و ناخنگیر را بر روی میز نشانم داد.
چاره ای نبود، به ناخن هایم تکیه کردم. خوشحال بودم که ناخن ها را از ته نگرفته ام، به کمک سوزنی که همراه داشتم و ناخن، آن تراشه را از گوشتی تایر خارج کردم.
و وقتی سوار بر چنبر شدم، اشعه های آفتاب زیبا تر بودند.
حس خیلی خوبی داشتم که به تنهایی در آن شرایط، از پس کار بر آمده ام.
حس گرگ باران دیده
گرگ تنهای باران دیده ای که به تنهایی از پس کار برآمد
کلا وقتی میتوانی، چیزی تعمیر کنی، یک حس خوشایندی به سراغت می آید، حال اگر در شرایط سخت اینکار را کرده باشی، رضایتمندتری.
بیست دقیقه دیرتر به اداره رسیدم
اشعه های آفتاب در حال حلاجی ابرها شده بودند و آسمان بسی زیباتر بود.
@parrchenan
+ نوشته شده در جمعه ۲۷ بهمن ۱۳۹۶ ساعت توسط سهیل
|