فردوسی
معتقدم مانیفیست آدمی، آنقدر پر هیبت هست که جز زبان هنری و شاعرانه، نمیتوان آن را بیان کرد.
اما بعید میدانم بسیاری از خوانندگانم این تک بیت حافظ را ملتفط شده باشند:
از این رباط دو در چون ضرورت است رحیل
رواق و طاق معیشت چه سربلند و چه پست
رباط به معنای کاروانسرا. حافظ دنیا را کاروانسرایی دیده که مسافر یک شب در آن خواهد خوابید و از در مرگ از آن عبور خواهد کرد، پس مهم نیست نقش و نگار این اتاقی که قرار است منزل کنی، چگونه باشد.
در ایام خانه تکانی فرهنگ ایرانی هستیم و در این روزها کتاب بسیار پر باری پیرامون شخصیت فردوسی خواندم. دکتر محمد امین ریاحی، یک ناگت خوش طعم و سیر کننده از تاریخ و شاهنامه و فردوسی در این کتاب ارایه کرده است. انتشارات طرح نو، یک مجوعه کتاب، به نام بنیان گذاران فرهنگ امروز دارد که من چند جلدی از آنها را دارم. اگر فرزندی داشتم، فرزندم را با این مجموعه غنی و یک مجوعه کتاب دیگر از انتشارات گمان آشنا میکردم و در یکی از سالروز های تولدش این مجموعه ها را به او هدیه میدادم.
باری در این کتاب، مرحوم دکتر ریاحی، دلایل آنکه چرا ایران امروز، زبان فارسی و تک تک ما ایرانیان، وامدار فردوسی هستیم را بیان میکند. این که چرا شاهنامه فراگیر شد و فهم درستی از آن را به من مخاطب عرصه میدارد.
یک بیت از فردوسی به زبان بسیار ساده تر پیدا کردم که میتواند جای آن بیت حافظ را پر کند:
جهان یادگار است و ما رفتنی
به گیتی نماند مگر مردمی
@parrchenan