پرچنان

رسم این است که اولین عید خانواده ای که عزیزی از دست داده را اول عید به منزل او روند.

در اقوام ما هم بودند نو عیدیان، بسیار بسیار هم رفتند. من اما نرفتم، رفتم به دیدار فرزندی از فرزندان شبانه روزی ام که انتهای سال نود و شش پدرش را احتمالا به دلیل سو مصرف از دست داد.

این روزها بگردیم، آدم های تنها را بیابیم و با آنها دم مان را تقسیم کنیم.
حتی اگر در مجلسی، مهمانی هستیم، به دنبال تنهاترین باشیم، برای شنیدن از او و او سخن راندن از برای ما، تا ابراز وجود کند، تا از دیوار تنهایی اش، دمی به آسمان جمعیت انسانی سرک بکشد.

@parrchenan