امضا داری
یکی از راه های تقویت چسب های درون خانوادگی، تغذیه و خوراک است. اینکه خانواده، بخصوص مادر یا همسر، از طریق تهیه خوراک ، و چشاندن، مهر و محبت خود را به دیگران ابراز کند و آن را تقویت کند.
و هسته خانواده را به دور خود همچون آتشی که دور آن حلقه زده اند، همچون ملکه کندو، همچون الهه های اسطورهای جمع کند.
اگر تکاملی و داروینی به موضوع نگاه کنیم، شباهت چشاندن انسانی را در دیگر موجودات نیز میبینیم. از نحوه ارتباط مورچه ها گرفته تا نحوه ارتباط برقرار کردن حیوانات از مقوله چشیدن بهره میبرند. چشاندن با دو مقوله بوی _ عطر و مزه_ زبان ارتباط مستقیم دارد.
حتی اگر بسیار مایه دار و ثروتمند هستید یا بی حوصله هستید، یا وقت ندارید در نتیحه همه لوازم خوردنی و یا مقدمات تهیه کردن خوراک را از بیرون تهیه میکنید، این روزهای تعطیل فرصتی است درنگی کنیم و آن چیزهایی که میشود را به کمک یکدیگر درست کنیم. از سبزی سرخ کرده تا پیاز سرخ کرده، از درست کردن سیر ترشی تا درست کردن سیب زمینی سرخ کرده، از کباب کردن بادمجان تا رب درست کردن.
به این مقولات از دید چسبهای روابط اجتماعی بنگریم، تا خُرد خُرد ریشه های عمیق روابط خود را آبیاری کنیم.
آیا به این فکر کرده اید که آبیاری ریشه های روابط انسانی هم وجود دارد! و اگر هست چگونه خواهد بود؟
آبیاری این ریشه های عمیق، از جنس سکوتند. از جنس معنا. از جنس عمل.
نه از جنس، دعوت کردن های سطحی، گفتگوهای سطحی که به بازی های روانشناسی مهمانی( نظریه بازی های اریک برن)، برسند.
آبیاری این روابط از جنس چشاندن هستند.( زمانی در گذشته نه چندان دور، از جنس، پوشاندن هم بود، مثلاً بافتن شال گردن یا لباس)
چشاندنی که روز به روز عوامل ریزتر تهیه یک خوراک ساده کالا تر شده است و ما به آن دقیق نیستیم که با کالایی شدن آن،(یعنی در قبال آن پولی دریافت و پرداخت و منفعتی نصیب فروشنده میشود). به سطحی شدن رفتارهایی که باید عمیق میشدند، به عدم صمیمیت ، به منزوی شدن ، به فرد گرایی ویرانگر و به «تنها های در جمع» میرسیم.
روزهای تعطیل نوروز فرصتی است از برای درست کردن موادی که در طول ماهای آینده صرف تهیه خوراک خواهد شد.
این روزها چندین کیلو پیاز سرخ کرده ام از برای مادرم، تا در طول سال، از آن بهره ببرد. تا کمکی در تهیه «خوراک های امضا دار »مادرم کرده باشم.
@parrchenan