پرچنان

ملی گرایی از جنس آنچه مصدق بود را دوست دارم و پسندیده می پندارم، چرا که معتقدم آدمی ، به شکوفایی اصیل خود نمیرسد مگر حضور در بافت فرهنگی، زبانی، جغرافیایی، تاریخی که در آن زاده شده و ریشه دوانده است. به امر زبان تاکید ویژه دارم چرا که جهت همدلی( به دلیل اهمیت ان در شکوفایی فردی )و فهم دیگری و رفتن به عمق انسانی آدم ها، نیاز به زبانی دارد که آدم ها در آن غوطه ور بوده، رشد و‌نمو کرده و لالایی کودکانه خود را با آن شنیده اند.

اگر به چنین ملی گرایی منطقی و نه افراطی آن علاقمند هستید، و خواهان تقویت آن در خود هستید پیشنهاد دیدن و شنیدن دو مصاحبه خوب دارم.
اولی مصاحبه با امیر عباس انتظام و همسرش
که سالها مظلومه در زندان بسر برد
و دومی مصاحبه تاج‌زاده با اعتماد آن لاین.

این هر دو برای من الگویی جهت نقشه راه و هدف ام هستند و سوالی را که اینگونه از خود بپرسم:
این که نپرسیم سرزمین چه به من داده؟
بپرسیم من به سرزمین با همه شرایطی که داشته و دارد چه داده ام و یا چه میدهم.

@parrchenan