مادر کودک برای پیگیری گزارش خود زنگ زد، و وقتی متوجه شد، داستان، آنگونه که او انتظار داشته، پیش نرفته و حتی ما رفتار خود او را مصداق کودک آزاری تلقی میکنیم، برآشفت. از او میپرسم، آیا شما تمایل به نگهداری از فرزند خود دارید؟ میگوید اگر پدرش هزینه های زندگی اش را تامین کند، مشتاق آن است. این در حالیست که پدر کودک هر ماه یک سکه بابت مهریه به زن سابق خود میدهد. و برای نگهداری کودک نیز نزدیک به قیمت سکه هم خواهان است.
وقتی که به او گفتم، شما کودک خود را وسیله ای جهت رفتار اقتصادی کرده ای بسیار برآشفت و کلام به ناکجا آباد کشانید.
با خودم مرور میکنم، اگر مادری مدعی دلسوزی است، میتواند به جای آنکه با پیش شماره ۲۲ تماس بگیرد و مدعی شود اجاره خانه اش را با پول مهریه پرداخت میکند، با پیش شماره ۳۳ زنگ بزند و با مقداری هزینه اضافه عرفی یک کودک ،بتواند از عهده زندگی برآید. اینجای داستان نسبت به دلسوز بودن مادر، «تردید» میکنم.

مهریه داستان عجیب عرف و قانون مدنی ایران است که هر دو در تقویت هم می‌کوشند. ابتدا فکر میکردم، مهریه از جهت ضمانتی برای رها شدن زن از زندگی نامطلوب است. اما این روزها متوجه شده ام که بعضی از رندان روزگار، جهت رفتار اقتصادی پس از زندگی مشترک نیز از آن سو استفاده میکنند و به خرج دیگری گذران عمر میکنند. من این نوع زندگی را زندگی انگل وار میدانم که در نهایت همان فرد گیرنده مهریه، دچار انحطاط شده و نمیتواند به رشد فردی( همچون داستانی که ذکر کردم) از نگاه هرم مازلو برسد.
بسیار دیده ام بانوانی را که بین داشتن حقوق برابر با همسر خود، از جهت، حق طلاق ، تحصیل ، کار ، سفر و ...، و مهریه، با این بهانه که سنت خانوادگی ماست، یا هر چی بابام بگه، سمت مهریه غش میکنند.
در نتیجه اگر زندگی به سرانجامی نرسد و قصد جدایی داشته باشد باید پروسه های دردناکتری را پیش برد تا به نقطه the end برسد. نقطه ای که نقطه پایان نیست‌

این انتخاب فرد است:
انسانی آزاده بودن( از لحاظ حقوقی، حق برابر داشته باشد) یا نگاه جنس دوم ( برای امورات خود، اجازه کسی چون ولی دوران کودکی نیاز داشته باشی)
برگزیدن.

 

*پیش شماره تلفن۲۲ از خیابان رسالت به بالاست معمولاً و پیش شماره تلفن
۳۳ خیابان پیروزی به پایین.

@parrchenan