پرچنان

در خط بی آرتی به سمت شمال در حال رکاب زدن هستم که رکاب زنی دیگر از سمت مقابل ، در سراشیبی در حالیکه دستانش را از فرمان جدا و باز کرده به سرعت از کنارم رد میشود. نوجوانی بود که نئشه سرعت و باد و آدرنالین و تحرک و اردیبهشت و پارک ملت بود.
حس رهایی داشت. بی سرزمین تر از باد.
یاد روزگار نوجوانی خودم وقتی که با دوچرخه مدرسه مرفتم، افتادم، همه تلاش خودم را میکردم که بدون دست بر فرمان دوچرخه، تا مدرسه را برکابم.

@parrchenan