پرچنان

شب است و در حال برگشت به خانه ؛ در مترو نشسته بودم که متوجه شدم زیر لب دارم واژه ای را زمزمه میکنم:« زنده باد آزادی».
گویی که ذکر مقدسی است که در این ماه هر چه بیشتر بر لب آوری، بهره بیشتری بدست می اوری.

اول روز بود که با آبدیت کردن تلگرام شد آنچه انتظار آن را میشکیدم. و بدون فیلتر شکن و از طریق پروکسی خود تلگرام وارد آن شدم و زیر لب زنده باد آزادی را برای خود تبدیل به ذکر کردم.
دیگر نیاز نبود خودم را زیر پرچم انواع کشورها حس کنم و از طریق فیلتر شکن وارد شوم.
حس آن زندانی در فیلم پاپیون را داشتم که از صخره بر دریای آزادِ آزاد پریده است و بر قایق خود فریاد زنده باد آزادی سر میدهد
در این ایام تحلیل بر این خطا، بسیار رفت که نیازی به شرح نیست.

انتهای یک شعر بلندی از اخوان را می آورم تا به عمق اشتباهی که مسیولین در رابطه با فیلتر تلگرام کردند، بیشتر پی ببریم، این که چهل میلیون ایرانی را به انتظار اسکندری بنشانند و امید از کاوه ای درون سرزمینی برگیرند، خطای ملی و تاریخی و استراتژیک بود. دود این به انتظار نشستن در کجای تاریخ بر چشم ما فرو خواهد رفت را « زمان» جواب خواهد گفت.

... آب‌‏ها از آسيا افتاده؛ ليك
باز ما با موج و توفان مانده‌‏ايم.
هر كه آمد بار خود را بست و رفت.
ما همان بدبخت و خوار و بي نصيب.
زآن چه حاصل، جز دروغ و جز دروغ؟
زين چه حاصل، جز فريب و جز فريب؟
باز مي‌‏گويند: فرداي دگر
صبر كن تا ديگري پيدا شود.
كاوه‌‏اي پيدا نخواهد شد، اميد!
كاشكي اسكندري پيدا شود.

مهدی اخوان ثالث (م.امید)

parrchenan@