دیروز فرصتی دست داد و عکسهایی را که در سال هشت و پنج گرفته بودم را به تماشا نشستم.
برنامه های کوهنوردی که با بابا رفته بودم و عکسهایش دوباره خاطراتش را بر ذهنم پرتاب کرد.
در هین دیدن عکسها، اندوه و حسرتی گریبانم گرفت.
و سوالی در ذهنم چرخش گرفت:
فلسفه عکس گرفتن چیست؟
چرا ما عکس میگیریم؟
اینکه ده سال بعد به یک اندوه و حسرت و غم دچار شویم؟
‌و این آیا رفتاری فرزانه مند است؟
به پاسخی که عقلم را راضی کند دست نیافتم.
اگر پاسخی داشتید یا یافتید ممنون میشم بخوانم یا بشنوم.

parrchenan@