پرچنان

رمضان هم تمام شد.
روزهایی که همه عادتهای تو را شکاند. خرد کرد.خوردن، خفتن کار کردن، به قهوه عادت داشتن، ساعت دوزاده شب خوابیدن، با دوچرخه رفتن، آخر هفته برنامه رفتن و... همه را بهم ریخت.
رمضان برای من زیر و زبر شدن زندگیم است، چیزی در حد زلزله.
ریشه روزه برای من از ریاضت می آید، کمی بیش از حد عرفی به خود سخت میگیرم. همین که نزدیک افطار بی حالی ، مخِت خوب کار نمیکنه، اسمها رو اشتباه می‌گویی، واقعا برای همدلی کردن با فقرا برایم این ریاضت مفید و لازم است‌. دیگر به فقیر جماعت که خنگ بازی در آورده، نتوانسته کاری را درست پیاده کنه، خرده نمیگیرم یا خرده کمتری میگیرم.
قابل درک تر میشود، رفتاری که انجام میدهند، رفتاری که انجام نمی‌دهند. شاید همین ایام خنگی و بی حالی و سرگیجه نزدیک افطار است که اگر بازدید از منزلی بروم که ببینم مشکل سو تغذیه دارند به جلسه بعد و دولت و سازمان و غیره حواله نمیکنم، شده به اقوامم رو می اندازم و حجمی از مواد غذایی تهیه میکنیم.
رمضان برای من زلزله است. زلزله ای ویران گر. تا نه کیلو وزن کم میکنم که قسمت عمده ای از آن حجم عضلانی است که در طول سال ساخته ام.
رمضان برای من عادت کردن به عادت نکردن است‌ دل نبستن به این دنیا. یک هشدار قوی است که ای پسرک، خردک، مسافر ، به این در و دیوار رباط( کاروان سرا) دنیا، عادت مکن.
رفتنی هستی ها،
زلزله ویران کننده برای من این آگاهی را میدهد که هشیار باش، تا هستی. چون رفتی، رفتی.
امیدوارم در ایام هر کس متناسب با فضای خود به شکوفایی درونی رسیده و در آن گام برداشته باشد

@parrchenan