فرزند هیچ کس
یادم رفت دوران کودکی، جلوی تلویزیون می نشستم و زار زار برای بوسنیایی ها اشک میریختم و بعد از بیست و چند سال امروز ورق به گونه ای دگر چرخیده است. هفته صربستان داریم و یکی از معدود کشورهایی که ایرانیان بدون ویزا میتوانند به آن کشور بروند شده است. یعنی حتی کشورهای مسلمانی همچون افغانستان و عراق و مالزی و لبنان و البته بوسنی و هرزگوین نیز اینگونه عمل نمیکند که آنها عمل میکنند و به بازی سیاستی فکر میکنم که کودکی هشت نه ساله اسیر آن شده بود. در طول بیست و چند سال دشمن خونی مسلمانان به دوست عزیز ملی تبدیل شده است. طبیعی است که سیاست این بازی ها را دارد و داشته باشد و تنهای تنها کودکی می ماند که رو دست خورده است. شده ایم رفیق و هفته فیلم داریم و مربی هایی از کروات ها سالهاست در فوتبال ایران حضور دارند و، راستی چه خبر از بوسنی و هرزگوین؟
*اگر کودکی دارید جلوی او حرف سیاست نزنید.
بچه ها دنیایشان، جور دیگریست و خیالاتشان هم. بگذارید به نوجوانی برسند و سپس خود تصمیم بگیرند در کدام وادی گام برخواهند داشت.
**از دیدن صحنه های دل خراش از جنگ و کشتار که از تلویزیون به دلیل ابعاد سیاسی و ایدئولوژی صاحبان پخش کننده بر میگردد بر حذر داریدش .
قرار نیست کودک شما با نفرت و اشک رشد کند و در آخر نیروی رزمی یا جهادی یا سرباز بشود.
قرار است کودک شما انسان باشد.
اتفاقا کارگردان صربستانی فیلم «فرزند هیچ کس»، از دایره آدم های بسیار انسان بود، نگاه قشنگی به ماجرای کودک و انسان دارد و فیلم را بر روی جمله معروف هابز چرخانده بود .
قسمت اعظم فیلم در پرورشگاه میگذشت و مربی سیبیلو آنجا را میدیدم و یاد خودم می افتادم.
در قسمتی از فیلم، مربی تلاش میکند مخفیانه، برای یکی از فرزندانش که علی رغم هشدارهایش رفته اما نادم باز آمده، ولی دیگر اکنون اجازه ماندن ندارد جای خوابی برای شب مانی فراهم کند.
این قسمت از مربی گری ام در بهزیستی را پاک فراموش کرده بودم. اصلا یادم نمانده بود. چه ماجراها که صبح با عوامل اداری و غیره داشتیم و...
کارگردان و نویسنده به احوالات یک مربی و پرورشگاه ( شبه خانواده) خوب واقف بودند.
گریه مربی در ایستگاه در حال بدرقه «پوچکه» را یک مربی شبه خانواده درک بیشتری خواهد کرد.
***سخن هابز:
هومو هومینی لوپوس ( Homo homini lupus)، به معنی انسان، گرگِ انسان است
parrchenan@