پرچنان

دخترک با پدرش مشغول خرید لوازم التحریر بود، دخترکی قلمی و ترکه ای و‌ ظریف.
پدر، دخترش را خطاب کرد که
گلنسا دیرمان میشود بابا جان.
از شنیدن چنین نامی کیف میکنم. دخترک که نزدیک می آید میگم چه اسم قشنگی. ناله پدر بلند میشود که ای آقا پدر ما را در آورده که اسم مرا عوض کنید این چه اسمی که روی من گذاشتین. فهمیدم به خال زده ام. تمجید و تعریف ام را از نامش بیشتر میکنم، چهره اش خندان میشود. خنده ای خجالت وار اما لذت آور. گفتم تصنیفی قدیمی هم به همین نام هست که یغمایی آن را خوانده. چهره کودک خندان تر و زیباتر میشد. خگ پدر و دختری که عجله داشتند بیشتر ماندند، از خود و‌دخترش گفت. دخترک اهل موسیقی هم بود، قول و قرار گذاشتیم مهر سال بعد هنرمند مردمی گلنسا، بیایید و هنرش را که تا آن زمان کاملا یاد گرفته و تمرین کرده، به ما نشان دهد.
وقتی که بر روی موتور بابا می‌نشست هنوز خنده بر چهره اش بود.
ظاهراً دیروز روز توجه به خنده در چهره بود، همان اتفاقی که این روزها به آن بیش و بیشتر نیاز داریم.

اگر در تهران هستید و به خنده، بشاش بودن، انرژیک شدن و... نیاز دارید، پیشنهاد میکنم ساعت هفت صبح پارک نزدیک دریاچه پارک ملت باشید. یک عده کثیری از مردان و زنان را خواهید یافت که با موسیقی مشغول ورزش هستند و همه آنچه که می تواند آنها را غمین کند از اقتصاد تا سیاست تا هر چی ،را به کناری گذاشته و بسیار خندان و پر انرژیک مشغول ورزش و خندیدن هستند.
احتمالأ پارک های دیگر نیز چنین باشد.
برای خنده بر چهره آمدن، آن هم در این شرایط باید آن را ساخت. آمدنی نیست ساختنی ایست .صبح اول صبح به پارک محله تان سری زنید. لطفاً

@parrchenan