انسان خداگونه
کتاب خداگونه نوشته نوح هراری با ترجمه زهرا عالی قسمت دوم کتاب انسان خردمند از همین نویسنده است. کتاب اول نویسنده نسبت به تاریخ بشر بود و کتاب دوم احتمالات آینده بشر. ترجمه کتاب اول بسیار روان تر از ترجمه خانم عالی بود و چند ایراد ساختاری از آن گرفتم.
کتاب مقدمه ای طولانی از نویسنده دارد و بخش اول آن خلاصه ای از کتاب انسان خردمند است. در بخش دوم، قسمت تقریباً ۱۵۰ صفحه ای انقلاب اومانیستی، بهترین بخش کتاب است که مفهوم اومانیسم را به شیوایی و بدون حب و بغضی که در دانشگاه ها و مدارس و روحانیون دینی نسبت به این واژه دارند، بیان میکند و پس از خوانش این بخش تا حدودی ساز و کار امروزی جهان را میتوانیمدرک کنیم. در واقع نرم افزار جهان اکنون، حتی کشورهای مدعی دینی را هم بخش اعظم آن را اومانیسم تشکیل میدهد. برای من این قسمت بسیار سودمند بود. این بخش کتاب با استفاده از عکس و داستانهای تاریخی و بدون کلمات قلمبه و ایده های سخت فلسفی به خواننده شیر فهم میشود. نویسنده داستان پرداز چیره دستی است و اتفاقا این نقطه قوت اوست. چرا که انسان خردمند خودِ قصه گویی دارد که همه ما در آن زندگی میکنیم.
و دقیقا نویسنده از این خودِ قصه گوی ما و خودش بهره میبرد.
در نهایت کتاب با سه فرآیند کلان نگر به بشریت و سوالات مربوط به آن تمام میشود و تو می مانی و حس معلق بودن، انسان نبودن و الگوریتمی نگاه کردن.
پیشنهاد خوانش هر دو کتاب این نویسنده را به همه، دارم.
###
در این چند صباح دو فیلم مارموز و یک بمب عاشقانه را که در پرده سینما هست را دیدم.
فیلم مارموز که کارگردان فیلم مارمولک، کمال تبریزی ساخته بود، چنگی به دلم نزد. حرفهای تکراری و فیلمی کمدی سیاسی که به نظرم عمر این نوع فیلم ها گذشته است و دیگر این حنا رنگی ندارد. از این فیلم هیچ نتیجه ای بشخصه نتوانستم بگیرم و به نظرم عمری بود که هدر رفت.
اما
بمب عاشقانه، فیلم خوبی بود. هر چند لیلا حاتمی در حد بوق ظاهر شده بود.
نامه به سمانه، یک مانیفیست ساده و صمیمی از جنس ما دهه شصتی ها بود.
نمیدانستیم کاری که میکنیم درست است یا نه؟ و نمیتوانستیم از کسی حتی بپرسیم. ما بودیم و آزمون و خطا و غم و غصه و خجالت هایمان.
فیلم نکته ریزی را اشاره کرد، تو اگر انگیزه نداشته باشی،
بودو نبودت یکی میشود و اگر عشق تو را تکان داد، بمباران می ارزد، جنگ می ارزد، صدام می ارزد.
ارزش زندگی و عیار زندگی« عشق »است و با این معیار میتوانی خوبی و بدی چیزی را بسنجی، نه معیار اخلاقی و انسانی و دینی و هر چیز. معیار، عشق است و عشق، معنای زندگی.
این مانیفیست زیبای فیلم بود.
راستش بعد از تماشای فیلم از خودم ناراضی بودم، خیلی. این که با عیاری که فیلم معرفی کرده بود فاصله زیاد دارم و همچون ناظم فیلم علاقه ای به رفتن زیر زمین ندارم.
@parrchenan