صحبت آباد
باری
این چند روز به گفتگو و صحبت کردن فکر میکردم، اینکه، در کوپه قطار چه راحت با کمی صحبت با آدم ها همدل شدیم و کلی هم فکر و هم اندیشه یافتیم، یا در تاکسی از جهتی دیگر آدمی از جنس دیگر یافتیم، بقدری متین صحبت کرد و اعتماد خرید که وادرمان کرد باقی پول را از او نگیریم.
این روزها با یک قسمت حرف وزیر آموزش و پرورش مبنی بر نابه جا بودن جنتلمن برای دانش آموزان علی رغم همه نقدهایی که بر او رفت همدلم.
همه نقدهایی که این چند روز بر صحبتهای او رفت را باور دارم. ذهنم به دنبال یافتن چرایی و دلیل این رفتار نیست. به دنبال اینکه شادی بچه ها کم و زیاد است نیست.
ذهنم در یک کلمه میچرخد:
جنتلمن
اینکه دانش آموز تا پایه ششم سرزمین با این واژه
اُخت شود.
ما در این سرزمین یک تفکر ساده و بسیار عمیق داریم.
پندار نیک
گفتار نیک
کردار نیک
نباید و نمیتوان به ساده از این نظریه گذشت. این که کلمه ها پندارها ما را، پندارهای ما گفتارهای ما را و کردار های ما را تشکیل میدهند و این سه بر هم اثر مستقیم دارند.
وقتی واژه جنتلمن در ذهن کودک سرزمین ورود کرد، پندار جنتلمنی و در نهایت رفتار جنتلمنی در ده بیست سال بعد او نقش خواهد بست.
حال رفتار جنتلمنی در عرف ایرانی و حتی جهان سرمایه داری چیست؟
ماشین مدل بالا داشتن، برند پوشی، لاکچری خرج کردن و زندگی کردن و در یک کلام سرمایه داری. ظاهری که فرد برای خود ساخته مهمترین است و نه روان و بهداشت روان فرد.
آن وقت است که دختر پسر ایرانی در انتخاب همه چیزش، ره گم میکند، از ازدواج تا سبک زندگی. تابلو و ظاهر زندگی که به دیگران نشان میدهد مهمترین میشود و
هنگام مرگ خواهد یافت که برای خود زندگی نکرده است.
بسیاری از تلفن هایی که دارم پیرامون همین موضوع است، دختری با پسری جنتلمن ازدواج کرده و اکنون به دلیل خیانت و هزار رفتار جنتلمنی دیگر از او جدا شده و جالب آنکه هنوز هم پوشش و لباس جنتلمنی را در پندار خود نگه داشته و نمیتواند از آن فاصله بگیرد و نمیتواند از زندگی ویترینی رهایی یابد.
ای کاش میشد در فضایی پیرامون این موضوع ها صحبت کرد.
ای کاش به جای جنگیدن، صحبت کردن را بیازماییم.
صحبت کردن راه فهمیدن است.
چه آدم ها
چه کشورها
چه دوستان
چه دشمنان.
@parrchenan