ورجین

این هفته جمعه 22/9/87 قله ورجین (2980) را در منطقه حفاظت شده ورجین( جاده فشم) صعود کردیم.

این برنامه مشترک بین گروه آلاله و گروه کوهنوردی دانشگاه شهید بهشتی بود.

بعد از 4 روز کمبود اکسیژن بالاخره آخر هفته یک پرس اکسیژن حسابی استشمام کردیم. فکر کنم تا سالهای دیگه این جمله آخر کلاس باشه و مایه داری.( بله در جامعه ای که جان ملت برای حکمرانانش بادمجان باشد غیر از این نمی شود که 4 روز هوای تهران در حالت اظطرار باشد و استاندار بگوید مشکلی نیست.( این را با حادثه شهید شدن 16 سرباز ایرانی مقایسه کنید ملتفت می شوید که خوشبختانه حکومت همه را با یک چشم نگاه می کند))!!!!!!!!!!!!!

در مسیر جاده فشم، روستای کلوگان از ماشین پیاده شده و روستا را به سمت قله ترک می کنیم( ساعت 7:45). مسیر پاکوب را ادامه داده و رودخانه خود روستا رارا از روی پل رد می کنیم تا ابتدای یال برسیم که از آن به بعد دائم بر روی یال قرار می گیریم. مسیر در ابتدا خشک بود تا یک ساعت مانده به قله ، و بعد از آن در مه و ریزش نم نم برف صعود را ادامه دادیم و درساعت 1:30 قله را صعود کردیم.( چون منطقه ورجین از مناطق حفاظت شده است ما در طول مسیر 50-60 تا کل و قوچ دیدیم. جاتون خالی دیدن این حیوانات خارج از قاب تلوزیون لذت بخصوصی دارد.

مسیر را از یال جنوبی به سمت جاده ادامه داده و در ساعت 5 در جاده بودیم (نرسیده به رودک).

تا قله 7 کیلومتر و در مجموع 11.5 کیلومتر کوهپیمایی و کوهنوردی داشتیم.

از این به بعد می خواهم یک یادداشتک کوتاه در پایان مطالبم بگذارم( البته اگر دماغم چاق باشه) به اسم نوشته های لمپنی، شاید در آینده خود پرونده مستقل شود.

نوشته های لمپنی:

این هفته یکی از دوستان جک بامزه ای تعریف کرد که بنده هم ابتدای این نوشتار را با این جک شروع می کنیم.

یک بنده خدایی را در قزوین بازداشت می کنند و به زندان می اندازند، بعد از چند ساعتی فرد مورد نظر با چنان شدتی در می کوبد که نگهبان به سراغش می رود. مرد می گوید ، اعتراف می کنم 2 نفر را در مشهد کشتم،3 نفر را در تهران کشتم ؛1 نفر را در قم کشتم ،6 نفر را در تبریز کشتم، مرا به انفرادی بی اندازید. نگهبان دستی بر شانه فرد می زند و می گوید ببم جان تو منم کشتی.

3 روز آخر هفته بیابان مرنجاب(منتظر عکسهای نابش باشید)