پرچنان

در دیالوگ ها بسیار پیش آمده که فرد مقابلم گفته: خدا پدرت را بیامرزد.
معمولاً نسبت به این جمله واکنش عرفی و معمول را داشتم و از آن بسادگی می‌گذشتم. تا اینکه در دیداری، به فرد مقابلم گفتم: خدا مادرت را بیامرزد.
چند روز به این جمله فکر کردم. من واقعاً قصدم مادرش و احیانا احوالات پس از مرگش نبود.
میخواستم نشان دهم نسبت به او و احوالاتش، آگاهم. عطف های مهم زندگی اش را در حافظه بلند مدتم، ذخیره کرده ام.
مهمترین عطف زندگی یک آدم، برای من مرگ عزیز است و نه حتی تولد و غیره.
حالا در مواجهه با دیالوگ خدا پدرت رو رحمت کند، نگاهی دگر دارم. متوجه هستم حواس فرد به نقطه عطف زندگی ام بوده و  می‌خواهد نشان دهد با همه دوری و ندیدن ها، در حافظه بلند مدت چیزکی از خودش را برای من کنار گذارده است.
در واقع این دیالوگ، پایه های تحکیمی برای روابط است و کارکرد مثبت آن در روابط بین فردی آشکارا میشود.

@parrchenan