پرچنان

دیشب به لطف پیمان، جشنواره تاتر فجر رفتیم.
نام تاتر :
تنها خرچنگ خانگی لای ملافه ها خانه می کند
و از خطه جنوب کشور ( احتمالأ بندر عباس)، متاثر از نمایشنامه اتلو و موسیقی زنده بسیار خوبی داشت که چفت نمایش شده بود و یکی از اجزای مهم آن.
موضوع تاتر با توجه به نمایشنامه اتلو، پیرامون خیانت زناشویی بود و بومی شده آن با بافت جنوبی اش و انصافاً خوب از آب درآمده است. بخصوص که پیرامون زندگی چترباز ها و شوتی ها و قاچاق برها ساخته و پرداخته شده.
ای کاش میشد این تاتر ها رو این طبقه های اجتماعی هم می‌دیدند، اواخر تاتر که تقریباً داستان مشخص شده بود یاد یکی از تلفن هایم افتادم که چند ساعت نیمه های بامداد، برای آن وقت گذاشتم.
مردی مست و تیغ بدست بود که تماس گرفته و می‌خواست رگ خود را بزند.
با نامزدش بهم زده بود و قصد جان او را  نیز کرده بود.
وقتی علت را جویا شدم با همان لحن کشدار و خواب زده مستی اینگونه پاسخ داد:
«با وی پی ان به تلگرام وصل شدم، وی پی ان پُرن بود. رفتم توش چرخ زدم،  فیلم های پُرن  ایرانی هم داشت، تو یکی از فیلمها، آخ چشمت بد نبینه،  چهره نصفه نیمه نامزدم بود...»
به وضوح مستی و پارانوئیدا، او را به مرز جنون کشانده بود.

با خودم فکر کردم، حاکمیت آمد تلگرام را فیلتر کرد و تلگرام وی پی ان های خاص خود را گذاشت و گاهی این وی پی ان ها، ناخواسته ، تبلیغ کانال های پُرن و صیغه و... است و جامعه بیمار  و بهداشت روانی ناقص ما  را از چاله به چاه انداختند و  افرادی چون همین مرد مست، را به سمت قتل خود یا دیگری می‌کشاند.

حسن بزرگ این تاتر آن بود که به جامعه  و تماشاگران ایرانی حالی میکرد،« دهن بین مباش؛ با فردی که مشکل پیدا کردی ابتدا گفتگو کن».
دهن بین بودن صفت دنیای شرقی  و ایرانی و بدَوی ست.
اتلو نیز سرداری مغربی در لشکر ونیز بود.

@parrchenan