پرچنان

قصر شیرین
 رضا میرکریمی
  از صدا و سیما دیدمش.

خیلی خوب بود. فرم و محتوا، عالی بودند. اگر در انتظار گودو، شخصیتی هست که هیچ گاه نمی‌آید اما همه درباره او حرف میزنند، قصر شیرین برعکس آن است. درباره کسی حرف میزنند که رفته است.
 این فیلم تکریم مادری بود، بدون آنکه حاضر باشد، دیده شود. مثل خود مادر در زندگی واقعی.
اینکه یک مادر، اگر آگاه باشد، و تربیت واقعی کند، میتواند جهان پس از خودش را، حتی اثر مثبت بگذارد. حتی فردی که از او فراری بوده را رام کند. هدایت کند.
 این فیلم را دیدم و نتیجه گرفتم، آنقدر عمیق باشم و به  سخنان و رفتار خودم بی اندیشم تا اثر مثبتی برای فرزند انسان داشته باشم. در واقع هنرمندانه زندگی کنم، سناریو به سناریو بچینیم که اثر گذاریم افزون باشد، تا پس از مرگم حتی.
 این فیلم، تفسیر این شعر بود:

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست...

و نامی که پر از استعاره است‌‌ . قصر شیرین، تا دل تاریخ می‌برد. و برعکس تاریخ که خسرو را نام دارد، اثر گذاری را از شیرین می‌بیند.

@parrchenan