پرچنان

فیلم نیمه شب در پاریس، ودی آلن

اگر اهل نوشتن و خواندن باشید، شما طنز گونه ای توأمان با یک جدیت و حقیقت پس هر گفتار، با نویسندگان دهه بیست قرن نوزدهم میلادی با این فیلم، آشنا میشوید.
اما نکته مهم نتیجه رمانتیکی و شاید کاربردی بود که ودی آلن تلاش داشت به مخاطبش دهد و آن نکته کمی نبود. این که دو نفر ازدواج کنند و سالها رنج بکشند و تجربه ای بدست آوردند و بفهمند یا نفهمند کجای کار را اشتباه کردند، یک سمت زندگی انسانی است و اینکه ودی آلن تلاش کرد به زبان هنر و از موضوع رُمانتیک این موضوع را شیر فهم کند.
 اینکه اگر دو تا آدم از بعد نرم افزار  و باورهای ذهنی به امر مشترک نرسیده باشند، چکش کاری هر یک دیگری را، راه اصلی نیست. تو بگرد، کسی را بیاب که از قدم زدن زیر باران، از نویسندگی، از شاعری لذت ببرد، اگر تو هم، اینگونه ای. نه اینکه کسی را بیابی که صندلی هجده هزار دلاری و دایرةالمعارف بودن و القاب برایش مهم است و این هر دو مجبورند ، دائم در حال چکش کاری هم باشند.
نمیدانم تا به حال صافکاری ماشین را دیده اید یا نه؟
 یک آلودگی صوتی دایمی است، از بابت چکش کاری بدنه ماشین ها. زندگی چکاش کاری هم شاید بهمینگونه.
@parrchenan