پرچنان

انصافاً پیرامون این موضوع فیلمی ساخته نشده بود.
اینکه مدافعان این رفتار را با عمل خودشان از زاویه ای دگر بنگرند و بسنجند.
کارگردان سنگ خود را به مرداب ساکن فکری مدافعان این عمل انداخته و تا سال‌ها، معتقدم این تلاطم خواهد داشت.

فیلم جاهایی به وظیفه گرایی کانت و تراژیک اساطیر ایرانی چون داستان رستم و اسفندیار میزند.
 از آنها وام گرفته است.
اینکه مثلا در داستان رستم و اسفندیار، 
تو اگر جای رستم بودی چه می‌کردی؟

اینکه در هر حال رستم بازنده بازی میشود و تنها یک راه وجود دارد، تا. بازنده نماند. قانونگذار، شاه، مسئول، بازی را به گونه ای دگر رغم زند.

اگر یک کلام از فیلم میگفتم، داستان را لو میدادم و دلم نخواست، خوانندگان جانم را از لذت کشف معنا محروم کنم.
اگر کسی لینک فیلم را خواست بگوید تا بر او ارسال کنم.

 این فیلم را در یک جمله بخواهم خلاصه کنم:
 فیلمی شاعرانه از زشتی ... بود.

@parrchenan