پرچنان

آخرین قطار مترو را پیاده شده ام و در پله برقی ها در حال خورج.

 مسافران دیگر نیز. چند نفر با لهجه محلی در حال صحبت هستند. با بار و بنه ای که دارند، معلوم است که تازه به تهران رسیده اند.

مسافری غریبه با آنها به پرسش میگیرد شأن:

خوزستانی هستید؟

و پاسخ آری میدهند و از او هم این سیؤال را می‌پرسند.

او هم پاسخ آری میدهد و گرم می‌گیرند.

 در خنده و‌چهرشان، آن طرح غریب و غریبگی، زدوده میشود.

 حتی اگر برای لحظاتی باشد.

پی نوشت:

گاهی یک نشان مشترک، یک خاطره مشترک، یک آرمان مشترک،... کافیست، آدمیانی را به هم نزدیک کند. در این تنهایی بزرگ، در این افتراق های عظیم، در این روزگار. این اشتراکی ها، محل نفس کشیدن است. محل درنگ.

 اما یادمان باشد بزرگ‌ترین اشتراک را داریم. ما همه یک وجه مشترک داریم: آدمیم. 

 @parrchenan