پرچنان

در ون اداره نشسته ام و با راننده هم صحبتیم و به سمت آدرس های مورد نظر میرویم.
معمولاً با این راننده کمتر هم صحبت میشویم و خودش  گاهی به حرف می افتد. اما رادیو ماشین خراب است و موج آوا هم خاموش.
به حرف افتاده است و از زمین و زمان حرف می زند. از رابطه بین مردان و زنان تا سیاست و‌ خرافات و...
حرفی میزند که از گذشتگان شنیده و برایم جالب بود.
  از این نظر باشکوه بود که  در گذشته هم، فضایی متفاوت از آنچه ما می‌پنداریم، سخن بوده است.
گفت: از قدیم گفتن، مرد عمله است و نون بیار خونه و این زن است که بناست و زندگی را میسازد.

 در سیر تکاملی انسان از هزاران هزار سال قبل هم توجه کنیم، اینگونه به نظر می‌رسد، وظیفه مراقبت از فرزندان، بیماران( شروع پزشکی)، تا تهیه خوراک و... با زنان بوده و آنها بوده اند که با آجرهای هر موضوعی، بنایی کرده اند و مردان وظیفه تامین( عملگی) را بر عهده داشته اند.
 از آن مهمتر کار بنا و واژه بنا در گذشته مترادف معمار بوده است. یعنی استاد بنا، معمار ساختمان نیز بوده است و معماری یعنی خلاقیت و زایش  و زن است که پس از مواجهه با مرد زندگی اش ، به زایش می‌رسد و فرزندانی را زایش می‌کند.

 نتیجه راوی:
۱. برای مرد ایرانی امروز خوب است که این جملات مانده از گذشته دور را بشنود تا  بدان گمان نباشد که همه  گذشتگان  در همه اعصار زن را ضعیفه می‌دانستند. و چون این تمثیل شنید، امکان احترام و اثر گذاری بیشتر را بر زن و دخترش کند.

۲. دنیای مدرن امروز بخصوص در حوزه اجتماعی و کشورهای بسیار پیشرو، مثل حوزه اسکاندیناوی، گویی یک بازگشت به دوران بسیار دور کرده اند و زنان را بنا و معمار دانسته و در نتیجه کشور و سیاست و... را به زنانشان سپرده اند، از کابینه های زنانه سوئد و فنلاند تا گرتا، دختر حامی محیط زیست.

این روزها روز جهانی دختر‌ بود و میشود، هر خانواده به دخترش، نگاه بنا و معمار کند. 

@parrchenan