پرچنان

از بهداشت جهت آزمایش پی سی آر( تست داشتن یا نداشتن کرونا) به اداره ما آمده بودند.

تقریباً اکثریت کارمندان و ساکنان موقت خانه امن تست دادند. یکی از دختران ترسیده بود اما او هم تست داد. اما چرا تقریباً گفتم؟

تقریباً تمام مردان اداره( بغیر از من) از تست دادن امتناع ورزیدند.

 به یک گوشه دور از اداره پناه بردند و تقریباً مخفی شدند

 شکل تست ترسناک است یک شی پلاستیکی دراز به اندازه بیست سانت را به بینی آدم فرو میکنند.

 و مردان اداره گمان دارم از این فرایند می‌ترسیدند.

پس از این واقعه به فکر فرو رفتم. مردان بیشتر می‌ترسند یا زنان؟

شاید شکل ترسیدن فرق دارد؟

 ترس زنان عقلانی تر است. می‌ترسند که در آینده دچار نشوند. و ترس مردان زود گذر، نوک بینی را می‌بیند. میترسند که این عمل دردناک باشد.

گاهی در چنین مواردی، مردان را همان پسرکان کوچکی میبینم که پشت چادر سیاه مادر از غریبه ای می‌ترسند و مخفی میشوند. فقط با این تفاوت که ریش و سبیل درآورده اند.

 نترسی عقلانی، و صفت شجاعت در نگاه بلند مدت، به نظرم عنصری زنانه است.

 میشود بر این فرضیه نگاه تکاملی نیز متصور شد. این جنس ماده است که در پستانداران مراقبت از فرزندان و خطرات را بر عهده دارد و نیاز به حواس جمع دارد و جنس نر نیازی به این امر نمی‌بیند.

 گویی عنصر و ژن مادری( مراقبت از فرزند) که در زنان هست نگاه نترسی و شجاعت بلند مدت را در آنان نهادینه کرده است.

 مثلا ما در کوه باید از خرس ماده ای که توله دارد بترسیم.

 نتیجه راوی:

صفت هایی که به واسطه جنس و زن ممکن است در ما نباشد ولی اگر می‌بود بهتر بود را به کمک اراده و آگاهی و خواستن تقویت کنیم.

مثلا سالی یکبار چکاب کلی دهیم. که معمولاً مردان از آن سر باز می‌زنند. 

@parrchenan