پرچنان

پدر به همراه فرزند و نامادری اش به اداره آمده بودند و مشکلشان را مطرح کردند. یکی از مشکلات سیگار کشیدن کودک یازده ساله شان بود.

 پدر کودک گفت من هیچ وقت جلو پدر و مادرم سیگار نکشیده ام! در خانه هم که هستم بالکن میروم و سیگار میکشم!

از کودک پرسیدم چرا گاه گاهی سیگار میکشد؟ پاسخ های توجیه گرایانه ای داد، چیزی چون پاسخ های پدرش:

 اعصابم خورد میشود، عمویم سیگار دستم میدهد و...

 در نهایت آنها را به مشاور کودک ارجاع دادم و به پدر تاکید کردم اگر دل‌نگران سیگار کشیدن فرزندش می‌باشد، احتمالأ نیاز است در سبک زندگی و استایل زندگی خودش نیز تغییراتی ایجاد کند.

نتیجه راوی:

الگوی هر کودکی اول از همه والدینش می‌باشد، چرا؟ چون بیشترین زمان ممکن را در همه شرایط روانی، شادی، غم، خنده گریه، عصبانیت، با هم می‌گذرانند. بخصوص این ایام کرونا و بودن های بیشتر و بیشتر و بیشتر.

والدین گرامی اگر دل‌نگران سیگار کشیدن فرزندتان هستید. اگر دل‌نگران نوع گفتار و رفتار فرزندانتان با دیگری‌ها هستید، اگر دل‌نگران چگونگی تاب آوری فرزندانتان در برابر شدائد زندگی هستید، خودتان سیگار نکشید، خودتان با هم روابط محترمانه داشته باشید، خودتان الگوهای بدوی من مَردم تو زنی نداشته باشید، خودتان تاب آوری را نه با خشم نه با دود، نه با فحش، انجام ندهید که، کودکانتان از شما خواهند آموخت.

پی نوشت:

۱. این روزها تهران به تسخیر عطر گل‌های درختان اقاقیا در آمده است. شبها در عطر آنها میدویم، نه بهتر است بگویم در عطر آنها شنا میکنیم. 

۲. چه اهل روزه باشید یا نباشید شما را دعوت میکنم ساعت هفت و سی و پنج دقیقه غروب که با رادیو پیام همراه شوید. صالح اعلا مجری این نزدیک چهل و پنج دقیقه رادیو است و واژه‌دوانی ها، کلام‌دوانی ها می‌کند و با صدای اذان دل شما هم میدان عشرت آباد میشود.

@parrchenan