دوست
۱. اخبار واکسیناسیون را دنبال میکنم. اینکه دُز دوم واکسن روسیه وجود ندارد و واکسنی دیگر جایگزین میشود. اینکه واکسن های تولیدی در ایران را به ایران نمیدهد.
و خبری دیگر که ژاپن و اتریش چند میلیون واکسن رایگان به ایران میدهند.
اما در اخبار همیشه کشور دوست، روسیه است.
روزانه چند صد نفر در این سرزمین به دلیل تاخیر در واکسیناسیون در حال کشته شدن هستند. تقریباً همه ما داغدار این موضوع شده ایم. و آیا نه اینکه دوست مهمترین دلیل حضورش گرامی داشت جان است؟
هر چه فکر میکنم، کشور روسیه دوست نیست.
نتیجه گیری:
گاهی ما به واژه ها خیانت میکنیم مانند مثال بالا. گاهی نیز شخص خود ما هم. مثلاً به راحتی هر فردی را عشقِ من، دوستِ من، رفیقِ من خطاب میکنیم. این واژه ها را لقلقه زبان کرده و درنتیجه وزن و اعتبار کلمه را در ذهن و پندارمان مخدوش می کنیم.
به واژه ها خیانت نکنیم چرا که در نهایت جان و روان خودمان است که آسیب خواهد دید.
***
۲. اگر جبر جغرافیا، به جای ایران، در افغانستان بدنیا میآوردم، احتمالاً در حال و روز این روزهای کشور، مسیر فرودگاه و ازدحام و التماس برای خروج را انتخاب نمیکردم. به سمت دره پنجشیر میرفتم و به صف مقاومت میپیوستم و با مَرمری* و شعر و خیال محبوب، روزگارم را در دل کوهستان میگذراندم.
* مرمری اصطلاح افغان ها برای تیر تفنگ است.
@parrchenan