پرچنان

سالهاست در پارکی در نزدیکی کوه های تهران می‌دوم. عدد بر روی گوشی ام نزدیک دو هزار کیلومتر را نشان میدهد.

تا حدودی با فضای پارک آشنا هستم. صبح ها خودت بودی و پرندگان، اما از سال پیش ورق برگشت، بر حجم سگان ولگرد که قبلاً یکی دو تا بودند افزون شد. اکنون که پاییز است و فصل جفت گیری، سه گله پنج شش تایی صبح ها در پارک چرخ میخورند و با هم درگیر میشوند.

چرا؟

چون مردمی که فکر میکنند کار درست را انجام میدهند. فکر میکنند، با این کار مهربانی را ترویج میدهند. فکر میکنند کارما و انرژی مثبت را افزون میکنند می آیند به سگها آشغال مرغ!! اسکلت مرغ و غذا می‌دهند!!

 در آینده ای نزدیک این پارک قابلیت استفاده انسان ها را از دست خواهد داد، چرا که انبوه سگها در آن پارس خواهند کرد. این روزها هنگام دویدن سنگ بدستم.

تا به حال هیچ دانشمند و عالم محیط زیستی را ندیده ام که غذا دادن به حیوانات ولگرد را توصیه کند. اما همچنان عده ای که عموماً خود را متفاوت از دیگران میدانند و دوستدار حیوانات!! به غذا رسانی به حیوانات ولگرد ادامه میدهند.

شاید عده ای از این شهروندان ، به عزاداری در کرونا، به راهپیمایی اربعین، ایراد وارد کنند و صفتهای گوناگون به آنها برچسب زنند. اما من آن رفتار ها را با غذا دادن به حیوانات ولگرد از یک جنس میدانم.

 جنس شور و نه شعور. جنس احساس و عاطفه و نه خرد.

نتیجه عدم پرورش تفکر نقاد. تقکری خرد گریز و نه تفکر خردمندانه.

نتیجه گیری:

 لطفاً اگر اهل غذا دادن به حیوانات ولگرد هستید، به دنبال دلایل علمی و توصیه های عالمان محیط زیستی باشید.

https://t.me/parrchenan