پرچنان

زن و شوهر نسبتا میان سالی هستند. زن دوقلو بدنیا آورده است و چون خود مادر دچار کم خونی بوده نوزادان نارس بوده و هنوز در بیمارستان.

از لحاظ مالی وضعیت ضعیفی داشتند و درخواست کمک.

در حال مصاحبه کردن هستم که مادر بزرگ از کار افتاده نوزادان وارد اتاق میشود. مادر نوزادان رو می‌کند به من و اشاره میکند به مادرش، که او هم با ما زندگی میکند و پیر شده است و ما تر و خشکش میکنیم، سپس سخن را می‌کشاند به نوزادان و می‌گوید، آنها هم بزرگ شوند و ما هم پیر، کمک حال ما خواهند بود.

نتیجه راوی:

با این نگاه ابزاری به انسان ها، همدلی ندارم.

 امان از این عصای روزگار پیری موریانه خورده.

@parrchenan