پرچنان

برف آمده است و همه جا سفید پوش. محتاط در حال عبور به سمت نانوایی هستم.

خانمی نسبتاً بد، وسط خیابان پارک میکند و تقریباً هراسان به سمت بقالی می‌رود.

نان خریده ام و در حال رفتن به مقصد هستم.

خانم را میبینم در حالیکه رضایتی در چهره اش مشهود بود و داشت به سگی که در حال خوردن سویس کلفتی بود که او برایش خریده است نگاه میکرد!!

آیا ما برای آن انسان زباله گرد، آن کودکی که شیشه ماشین را پاک میکند، آن گدایی که گدایی میکند هم این چنین دل نگران می‌شویم؟

به دردی که پسر بچه پنج ساله ( متین)که چند روز پیش در ساری توسط سگها ولگرد دریده شد و مرد!! هم اندیشیده ایم؟

یک سخن فلسفی و تمام:

 بسیاری با اینکه انسان اشرف مخلوقات ( از نگاه افق دینی)، یا امانیسم ( از نگاه سکولار) خرده می‌گیرند و آنها را گونه پرست، ( متناسب با واژه منفی نژاد پرست) می‌نامند.

اما به این فکر کنیم که جهان وجود نمی‌داشت اگر انسان نبود!! چگونه؟ انسان است که از طریق زبان، جهان را معنا کرده است. و جهان بی انسان جهان بی معناست گویی که نیست. و اگر این معنا نبود، گویی که جهان نبود.( برای شناخت این مفهوم کتابهای اونامونو را پیشنهاد میکنم)

نتیجه گیری:

۱.به سگ ولگرد غذا ندهیم. 

در پندار خود همچنان مهم‌ترین موضوع را درد و رنج انسان، بدانیم.

@parrchenan