پرچنان

برای بعضی از کوهنوردان تهرانی قله توچال تهران و صعود به آن از مسیر عرفی اش یک شأن دیگری دارد. یک آن دیگری نسبت به سایر قلل هم ارتفاع اش و چهار هزار متری ها دارد.

به قول مرحوم ثابت قله عشق( البته به این مرحله از شیدایی به این قله هنوز نرسیدم) بخصوص هنگامی که در یال منتهی به قله خود را همچون عقابی میبینی ایستاده بالاتر از همه این شهر و مردمش.

از این رو معمولاً از فردی که اولین صعود به این قله را انجام داده باشد شیرینی طلب می‌کنند.

مسیر صعود و فرود این قله انصافا طولانی و سخت است و نزدیک به بیست و پنج کیلومتر پیمایش دارد، از این رو اگر آمادگی جسمانی مکفی نداشته باشی، له‌له، ترکیده و خسته بر روی قله می‌رسی و نابود و نیست شده و ترکیده نیز پای کار در مسیر بازگشت خواهی بود.

یکی از راه های خوب و موفق و آزمون پس داده جهت آمادگی جسمانی دویدن های روزانه است. در کنار از دو هفته بدن را آماده این نوع برنامه ها میکند.

این هفته به همراه سرو‌چمانم و گروهشان قله توچال را صعود کردیم. وقتی با قدرت پا به قله گذاشت پرتاب شدم بیش از بیست و پنج سال پیش که چهارده پانزده سالگی اول بار این قله را به همراه بابا صعود کردم. خسته و بی نهایت خسته بودم.

یاد همه خاطرات با بابا افتادم، اینکه همیشه نزدیک قله سرعت تند می‌کرد و اشک مرا در میآورد و می فهمیدم هنوز اوست که حرف اول را می‌زند.

این صعود را به سرو‌چمان و دوستانش تبریک عرض میکنم و امیدوارم شما هم شیرینی این صعود را از او بگیرید‌ و بچشید.

https://t.me/parrchenan