پرچنان

السلام علیک یا عبا عبدا..

این قدر دوست دارم که نمی تونم ارادتم رو بهت نشون بدم.

همون موقع که تو دل بمبارون آمریکایها امدم پا بوست امام محبوب من.

نجف و کاظمین و هر جا دیگه هم که رفتم حال نکردم و برگشتم پیش خودت.اصلاً خواب بودم یا بیدار ؟

می دونی چرا امام نازنین من، به این خاطر که آزاد مرد بودن ، انسان بودن رو یکجور دیگه تعریف کردی. اصلاً بخاطر همین جملت دیونتم.: اگر دین ندارید آزاد مرد باشید.

حسین خون تو از ازل تا ابد خواهد بود. نام تو مساوی نام امید است.

گریه بر تو همان بیدار کردن حس امید است .ممنون ای امام امید من.6/10/88 همزمان با عاشورای 88