پرچنان

نمی دانم فیلم 127 ساعت را دیده اید یا نه؟ فیلمی است در نگاه اول کوهنوردی . اما اگر ظریف شوید، حتماً بستر بزرگی از تفکر و فسلفه فرد گرایی و جامعه گرایی- دوران سنت و مدرنیته و آثار آن و جامعه شناسی امروز مان را در آن مشاهد خواهید کرد.

داستان را توضیح نخواهم داد

 اما 5 دقیقه اول و آخر داستان به نظر بنده از مهمترین زمانهای فیلم است. چگونگی جدا شدن فرد از جامعه و چگونگی پیوند آن با همان جامعه و نهادهایش.

 قبل ترها فکر می کردم از خود بیگانگی یا همان الیناسیون منظور شریعتی و  مارکس و... را فقط عصر جدید چاپلین تونسته به عالم هنر وارد کند اما این از خود بیگانگی مدرن را ،از خود بیگانگی قسمتی از بدن، دشمن تو شدن بدن را در عالمی که هر روز بیگانه می شویم را 127  بخوبی نشان داده است. فکر کنم هر کدام از ما ها نیز روزی چنین از خود بیگانگی را با این سرعت از خود بیگانگی تجربه کنبم.

فیلم های رومانتیک کم ندیده ام اما این فیلم غیر رمانتیک برایم جاودانه شد. هنگامی که در اوج  مشکل، فرد یاد لبخوانی محبوش  در جمعی شلوغ و پر سر و صدا  افتاد:I live you

این فیلم را هرگز از دست ندهید.

 از معدود دفاعت زندگیم است که دوبار یک فیلم را می بینم.