فیلم زندگی دیگران که سه سال پیش جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی را آورد را به تماش نشستم فیلمی بی نهایت تاثیر گذار در حوزه فردها و شخصیت ها است. ترجیح بنده این است که فیلم را توضیح ندهم اما شاید اگر کسی می خواست واژه رشک و نه حسادت را تعریف کند این فیلم می توانست کمک بزرگی به او بکند. تجربه ای که با بچه ها داشتم این بوده که تعریف کردنی ک واژه بوسیله یک اتفاقی که خودشان در آن شرکت داشته اند کمک بزرگی به فرد می کند. فیلم مضامین مختلفی دارد. از تمجید از آزادگی تا انسان دوستی و فداکاری و مجبور بودن بر خلاف خواسته هاو... برای یک با خود بودن فیلم مناسبی است.



***


هفته پیش قله آسیابر در منطقه بین سولقان تا شهرک چشمه و راه آهن رفتیم یعنی ما از منطقه نرسیده به سولقان به نام منطقه هریاس رفته و از شهرک امید دژبان بازگشتیم که تقریباً انتهای همت قرار دارد. یک قله ملایم برای ساعتی کوهپیمایی.

***


می خواستم تاکسی بشینم که یک خانم زودتر پرید تو تاکسی و بنده هم با خودم گفتم خوب اون گوشه بشینه بهتره. اما اول بهتر بود که اجازه می گرفت. چون تقدم با بنده بود. باری همین که مسافرهای تاکسی تکمیل شد دیدم بین خودش و بنده یک کیف به چه گندگی گذاشته و در واقع حایل کرد. تمام مسیر را که اتفاقاً طولانی بود کج نشسته بودم. گردنم حسابی درد گرفته بود. 2 -3 بار خواستم بهش یک تذکری بدم. اما هر بار منصرف شدم. احساس می کردم که انسانی ضعیف است که با این کار می خواهد از خودش دفاع کند. کلاً نه از اینکه به او تذکر ندادم و نه از این سکوتم راضی نبودم. یک جور حالت آچمز داشتم. این رفتارش از دو حالت جدا نیست. اول اینکه از مردانی در چنین موقعیتی آزار دیده و خوب از ریسمان سیاه و سفید میترسد یا اینکه به یک پارانویئد مرضی دچار شده است. اون روز با خودم تصمیم گرفتم که دیگه چنین اجازه های بی موقعی ندهم و خانم ها را در سوار شدن در تاکسی و ماشین ها مقدم ندادنم.اما پس از چند روزی که گذشته نظرم عوض شده چرا که احتمال اول را بیشتر می دونم.چرا که صحبتهای خانمها پیرامون اذیت و آزار و عدم احساس امنیت در برابر آقایون را شنیدم. اما هنوز از دست خودم که چرا به او بابت این رفتارش تذکر ندادم و دلیلش را از زبان خودش نپرسیدم ناراحتم