پرچنان

چهارشنبه شب بلیط از تهران به سمت اردبیل گرفته و در نزدیکی پونل پیاده شدیم و از آنجا به ییلاقات منطقه رفتیم.

 تا برن با نیسان و از آنجا تا دشت دمن پیاده رفتیم و شب را در آنجا بودیم و با خانواده آقای امینی زندگی کردیم. خانمش، که ما خاله صدایش می کردیم، برایمان آش دوغی پخت که فکر کنم دیگر نتوانم هیچ آش دوغی بخورم، چرا که مزه این آش را خواهد برد.خاله برامون اسپند دود کرد و ما اسیر محبت خاله ماندیم

یک بره زمین زدیم و شب را چنجه خوردیم. چنجه خوری حس حیوانی انسان را تقویت می کند. همین که برای کشیدن گوشت از استخوان باید دست و سر و گردن حرکت کند خود به اندازه تمام فیلم های حیات وحش جالب بود.

صبح ، به سمت منطقه چارون حرکت کرده و در مراتع سر سبز آن دمی نفس کشیدیم.

  در دشت قاصدک ها گام برداشتیم. نه از آن قاصدک هایی که با بادی به هوا روند بلکه استوار تا در چشم بیننده بنشیند.

بعد از آن به سمت ارتفاعات و کوه های بالای سر منطقه رفته و سرازیر مناطق تات نشین ایران شدیم.

 شب را در کنار چشمه ای با صفا خوابیدیم و صبح به سمت روستای اسکستان حرکت کردیم. ناهار را در کنار چشمه اعجاب آور ازنو خوردیم و در کنار همان مسیر چشمه به سمت خلخال حرکت کردیم.

 خلخال یعنی شهری در دل طبیعت. یعنی شهری که قصابی هایش از مرغ فروشی هایش بیشتر است. یعنی هنوز مردم کباب خور هستند و جوجه خور نشده اند!!

خلخال یعنی شهریی که دست فروشانش سیر می فروشند. خلخال یعنی سلامتی.

 شب را در کنار رودخانه چادر زدیم و صبح از جاده خلخال اسالم به سمت   تهران حرکت کردیم.

 مدتها بود که با کوله سنگین کوهپیمایی نکرده بودم. با کوله سنگین در شیبی  ملایم کوهپیمایی کردن، حس یک سالک را بر کوهنورد بوجود می آورد که در درون خود نیز گام بر می دارد. برای شناخت خود خواهان فهمیدن است.

 او دائم در حرکت است ، نمی ایستد که بماند، بل نفسی تازه کند، لبی تر کند. عکسی بگیرد، چیزکی بخورد  و در نهایت اوج ماندنش، شبی را به صبح برساند.

همچون مثل دنیا است کوهنوردی. در جایی او را خیلی تحویل می گیرند، تمام وجودش می گوید زمانی بیشتر بمان. اما همچون دنیا باید گذاشت و گذشت. کوهپیمایی این چنین تقویت می کند در شناخت دنیا ، رسم آن، و قاعده آن، برای آنکه بدانی و بتوانی با آن زندگی کنی. این قاعده را بلد باشی دیگر کمتر غمی، تو را احاطه خواهد کرد.

 با تشکر  از آقا جواد سرپرست برنامه و فروغ و امید و علی و فاطمه که توانستند تحملم کنن!!