اورامان93

چند وقتی بود که اسباب کشی داشتیم و خانه جدید هم بی اینترنت بود و پایم هم آسیب دیدگی داشت و مزید بر علت شد، که کم نویس باشم

و از این بابت از مخاطبان جانم پوزش می طلبم.

در این مدت برنامه یادمان آلاله در قله جارو رو تواستم تا قسمتی از مسیر را با توجه به وضعیت پایم بروم و

در 13 رجب هم به همراه گروه آلاله به منطقه زیبا اورامان با مردمانی پرتلاش و مهربان

رفته و به تماشا نشستیم.

از ابتدای منطقه اورامان که روستای کماله است حرکت کرده و در انتها به روستای هجیج رسیدیم.

یادش بخیر این مسیر را نزدیک به 10 سال پیش با بچه های تربیت معلم سابق و دانشگاه خوارزمی فعلی راهپیمایی کرده بودیم.

در این منطقه نانی به نام کلانه پخت می شود که از لذیذ ترین نان هایی است که خورده ام.

مادری مهربان آن ها را پخت می کرد و وقتی که انتهای شب دید همچنان من سیرش این نان ها هستم، نانی و دلمه ای مهمانم کرد و اولین دلمه برگ امسال را در آنجا نوبرانه کردم.

کلاً مادران آن سرزمین آن قدر مهربان هستند و بودند که آدمی فکر می کرد با مادر خود صحبت می کند.

صحبتی نه از جنس کلمه که از جنس دل و نه بیانی ، چرا که زبان در کار نیست .همین که زبان وارد می شود و او به زبانی و من به زبانی دیگر می آغازیم گفتگو را، آشنایی کم رنگ می شود.

مادر بگذار نانت را ببویم و گل های سرخی که برایم چیدی. این از هر زبانی گویا تر است.

با تشکر از تمام آلاله ای ها که به خاطر بنده و پایم ،به آرامی طی مسیر کردند.

گزارش کامل و جامعه آن را می توانید در سایت آلاله مشاهده نمایید.

بنده تنها به چند عکس اکتفا می کنم

متاسفانه با توجه به آسیب دیدگی پایم امکان فعالیت بهتر در زمینه عکاسی نداشتم.

با دوستی پیرامون اینکه عکس بهتر است یا فیلم تبادل نظر می کردم

او معتقد بود که فیلم بهتر است و من بلعکس او

دلیل می آوردم که با دیدن یک قطعه عکس لحظات قبل و بعد و حین ثبت آن واقعه در ذهن باز خوانی مجدد می شود و این لذت را دو چندان می کند و حال می خواهم این تصاویر ذهنی را باز آفرینی کنم زیر هر عکس.