ایثار
پرچنان:
سوار چمبر هستم و میرکابیم سمت خانه. دو ساعت راه دارم و کلی میتوانم روی کلمه ها، نام ها، آدم ها و... فکر کنم. برایم سوالی ایجاد شده. چرا مردم نسبت به کشته شدگان آتش نشان این مقدار حساس شده اند؟ از صبح که در خیابان هستم و با ماشین شرق و غرب تهران را بهم وصل میکنیم،چند تا ماشین را دیده ام که پشت شیشه ماشینهای شان پیام تسلیت برای آتش نشان ها چسابنده اند. این که پلاسکو کشته های دیگر هم داشته. چرا آتش نشان ها؟ چرا حتی کشته های زوار امام هشتم حساس نکرد؟ و کلی حوادث بزرگ دیگر که در طول این یکسال پیش آمد و حتی تبلیغات حاکمیتی هم بود نیز نتوانست ملت را حساس کند؟
برای خودم دنبال جوابی میگردم. ملت ساکن در فلات ایران را در طول تاریخ مرور میکنم. عشق هزاران ساله مردم به سیاوش که تجسم آن را در شاهنامه می بینیم. عشق صدها ساله مردم به سوگ امام حسین. و این ارادت مثال زدنی به مرگ آتش نشان ها را در یک پرانتز قرار میدهم. این سه واقعه چه وجه مشترکی دارند؟ و به یک جواب میرسم: ایثار. مردمان این سرزمین به این صفت ناب اخلاقی ارادتی ویژه دارند. حال برایم سوالی دیگر ایجاد میشود, چرا ؟ و بر جواب آن تمرکز میکنم. این مردم در طول تاریخ از شرق و غرب و شمال مورد تاخت اقوام مهاجم بوده اند. تا صد سال پیش ترکمانان تا عمق این سرزمین تاخت میکردند. محمود افغان در عرض چند ماه پایتخت قلمرو عظیم صفوی را گرفت. ازبکها، عربها، ترکها و قدیم تر، یونانی هاو ... نشان از تاریخی پر ماجرا دارد. گویی این مردمان به فرزندانشان بابت مقابله با این اقوام می آموختند برای شعله زندگی، نثار باید کرد، چه چیزی را، جان را. و ایثار در ژن تک تک ما ریشه دوانده و مقدس گون شده است.و این صفت و این مرام گویی در ژن این مردم در طول هزاران سال نفوذ کرده است.
کم کم به خانه میرسم و شیب خیابان افزون میشود و فرصت فکر کردن بیشتر را میگیرد تا تمرکزم را بر روی تنفسم و رکابیدن انجام بدهم.
سوار چمبر هستم و میرکابیم سمت خانه. دو ساعت راه دارم و کلی میتوانم روی کلمه ها، نام ها، آدم ها و... فکر کنم. برایم سوالی ایجاد شده. چرا مردم نسبت به کشته شدگان آتش نشان این مقدار حساس شده اند؟ از صبح که در خیابان هستم و با ماشین شرق و غرب تهران را بهم وصل میکنیم،چند تا ماشین را دیده ام که پشت شیشه ماشینهای شان پیام تسلیت برای آتش نشان ها چسابنده اند. این که پلاسکو کشته های دیگر هم داشته. چرا آتش نشان ها؟ چرا حتی کشته های زوار امام هشتم حساس نکرد؟ و کلی حوادث بزرگ دیگر که در طول این یکسال پیش آمد و حتی تبلیغات حاکمیتی هم بود نیز نتوانست ملت را حساس کند؟
برای خودم دنبال جوابی میگردم. ملت ساکن در فلات ایران را در طول تاریخ مرور میکنم. عشق هزاران ساله مردم به سیاوش که تجسم آن را در شاهنامه می بینیم. عشق صدها ساله مردم به سوگ امام حسین. و این ارادت مثال زدنی به مرگ آتش نشان ها را در یک پرانتز قرار میدهم. این سه واقعه چه وجه مشترکی دارند؟ و به یک جواب میرسم: ایثار. مردمان این سرزمین به این صفت ناب اخلاقی ارادتی ویژه دارند. حال برایم سوالی دیگر ایجاد میشود, چرا ؟ و بر جواب آن تمرکز میکنم. این مردم در طول تاریخ از شرق و غرب و شمال مورد تاخت اقوام مهاجم بوده اند. تا صد سال پیش ترکمانان تا عمق این سرزمین تاخت میکردند. محمود افغان در عرض چند ماه پایتخت قلمرو عظیم صفوی را گرفت. ازبکها، عربها، ترکها و قدیم تر، یونانی هاو ... نشان از تاریخی پر ماجرا دارد. گویی این مردمان به فرزندانشان بابت مقابله با این اقوام می آموختند برای شعله زندگی، نثار باید کرد، چه چیزی را، جان را. و ایثار در ژن تک تک ما ریشه دوانده و مقدس گون شده است.و این صفت و این مرام گویی در ژن این مردم در طول هزاران سال نفوذ کرده است.
کم کم به خانه میرسم و شیب خیابان افزون میشود و فرصت فکر کردن بیشتر را میگیرد تا تمرکزم را بر روی تنفسم و رکابیدن انجام بدهم.
سیاوش کسرایی در آرش کمانگیر ش لپ مطلب را بنظرم ادا کرده. دگر زیاده گویی نکنم.
پنجشنبه برای احترام به مرام و مسلک ایثار و این قله بلند زیست اخلاقی در تشیع آتش نشانها خواهم بود.
@parrchenan
+ نوشته شده در سه شنبه ۵ بهمن ۱۳۹۵ ساعت توسط سهیل
|