پرچنان

این هفته و در برف آذر ماه تهران قله کلچال را صعود کردم.

 با دوستان از گلابدره و در برفی نو و در هوایی سرد تا پناهگاه کلکچال رفته و از آنجا با توجه به ماندن همنورد در  پناهگاه و تمایل خودم ،به تنهایی قله را صعود کردم.

 از گردنه به سمت قله باد بسیار تندی می وزید به طوی که قسمت زیادی از مسیر را طوری حرکت می کردم که گویی در حال هول دادن دربی هستم.

با توجه به شدت باد و کم بودن برف در بالا دست کوه( بر عکس همیشه) از سمت گردنه پیاز چال فرود آمدم.

در دره پیاز چال تنهای تنها بودم و هیچ کوهنوردی نبود

 با خودم و تنهایی  ام، زیر  زُل آفتاب دل انگیز ،هات شاکلتی خوردم و  به حرف بودا فکر کردم که گفت:

 همچون کرگردن تنها سفر کن.

گویی قسمت بعضی از انسانها تنهایی است. هر چند دوستان بسیار و سبز تر از برگ داشته باشند.

 به علت برودت و باد شدید نتوانستم از  گردنه به بعد عکسی بگیرم

***

در جریان برف و سرمای تهران، عکس کودکی که به همراه خانواده اش در زیر پل بومهن چادر زده بودند در شبکه های مجازی پیچید.

 با توجه به شغلم چند تن از دوستانم با بنده تماس گرفتند.

 احتمال زیادی می دهم با همکارانم هم این چنین تماس هایی صورت گرفته باشد.

 در نهایت   غیر سیاسی ترین اخبار صدا و سیما، ( اخبار شبکه پنج ساعت 6.30)

 گزارش مفصلی از پیگیری فرماندار و شهردار و بهزیستی و امداد و... بومهن تهیه کرد و با  چند تن از مردم که برای کمک به این خانواده به منطقه رفته بودند مصاحبه کرد.

  و  در خبری دیگر، پیرامون چادر زدن همراهان بیماران  در خیابان ، عکس هایی منتشر شد و سریع شهرداری واکنش مثبت نشان داد.

این خبرها را که می شنوم به قدرت اینترنت و شبکه های اجتماعی جهت  رو به تعالی شدن و خوب شدن و بهتر شدن حقوق انسانها ایمان می آورم و همچنان به  شبکه های اجتماعی خوش بین تر می شوم.

***

 امروز یکشنبه  هفتم آذر رهسپار بیرجند هستیم تا  ادامه مسیر رکاب زنی سال پیش را انجام دهیم.

http://parchenan.blogfa.com/post-843.aspx

http://parchenan.blogfa.com/post-844.aspx

http://parchenan.blogfa.com/post-846.aspx

 مقصد نهایی امسالمان کرمان خواهد بود.

دو هفته ای پرچنان از نوشتن باز خواهد ماند